Skrawki

Chodzą mi po głowie dyrdymały, ecie-pecie, tajemne kształty i zawijaski, łamańce, bulwy, play-doh-kolesie. Na górze góra patrzy do góry, na dole wojują wąsiaste jaszczury. Fajowe te stwory, plazmowe buły, na czarnym krzaku wiszą guguły. Na dupce konia rosną brokuły. A może tam usiadł ptak? Podoba mi się koloryt, a także błotne kontusze, w oko mi wpada lejący się brzuszek i jeszcze opodal zmartwiony duszek. Albo prezerwatywa… Tylko co te dziwadła takie gniewne? Nie pasują kopyta jak makaroniki kręte? Kształty nietęgie? Skąd ta niechęć? Jedynie kotek, najdroższa bułka, śpi sobie smacznie w tym dziwnym świecie. Biała kruszynka, niewinna kulka, gdyż żaden kuweciarz, jak sami wiecie, nie ma kłopotów ani zmartwień przecie. Mam nadzieję, że rycerz zbliżający się w kierunku futrzaka nie ma złych zamiarów…

Na drzewie z żywych kamieni, podobnych do sukulentów lithops, żyją stwory – hybryda dinozaura z konikiem polnym, smokopodobna ośmiornica, niebieski, puchaty słoń. Żółte oczy śledzą obserwatora, jakby się zastanawiały, co to za dziwna istota przygląda się ich drzewnemu bytowaniu. Wzrok mają spłoszony, intruz przyłapał je jedynie na chwilę, zaraz umkną między „liście”, dając dojść do głosu instynktowi przetrwania. Pnącza drzewa o strukturze jakby łuskowatej, wychodzą z jego ogromnego pnia, z korony raz po raz wyrastają liście podobne do skrzydeł. Po prawej stronie z gałęzi zwisają twory z piórek i kryształów. Wyglądają jak łapacze słońca. Kto je tam zawiesił? Czy to hybrydy robią sztukę, czy na planecie żyje jeszcze ktoś? Może ktoś podobny do obserwatora? Wokół drzewa tańczą różnokolorowe zarodniki, jakby miały zamiar zaraz rozprzestrzenić się po całej planecie, zapewnić schron innym stworom, które mogłyby zamieszkać w jego koronie. To planeta piaszczystych wąwozów i litych wzniesień, a jednak drzewo wyrasta na niej mocne, przywiera do powierzchni silnymi korzeniami. Słońce w dolinie zachodzi, niebo nabiera ciemniejszej barwy, obserwator widzi to mimo zielonkawej mgły niewiadomego pochodzenia. Na tę noc schronienie stworów stanie się też jego schronieniem.

W krainie, gdzie panuje wieczna jesień, w zapomnianej przez wszystkich dolinie rośnie stare Drzewo Obserwator. Jest ogromne i wysokie, przypomina trochę buk lub dąb. Mimo to łatwo je przeoczyć, bo okolica osnuta jest gęstą mgłą. Inaczej sprawa się ma z samym drzewem. Ono widzi wszystko swoim pomarańczowym, przerastającym rzeczywistość okiem. Rejestruje wszelki okoliczny taniec liści, przelot szukających pożywienia padlinożernych kruków i porę kwitnienia jedynego różanego krzewu w dolinie. Każdy z tych widoków, co do najdrobniejszego detalu, przekazuje swemu panu, Szafirowemu Słoniowi, który uwił gniazdo w jego koronie. Szafirowy Słoń jest strażnikiem jesieni. To on zabarwia na czerwono i złoto liście drzew krainy, od Drzewa Obserwatora zacząwszy. Zrywają je jego dzieci – żyjące w dziuplach stwory będące krzyżówką kraba i rudej małpy. Potem przynoszą dary Słoniu, by je przemalował. Gdy dokona się dzieło sztuki, przylepiają liście z powrotem w ich pierwotne miejsce kwitnienia. Tak oto dżdżysta jesień otula swoim chłodnym szalem całą krainę aż po sam jej skraj*.

*Objaśnienie koncepcji „Głuchego telefonu”: punktem wyjścia pomysłu była ilustracja, na podstawie której pierwszy spośród autorów stworzył opis. Tekst następnie trafił do Chatu GPT, który wygenerował do niego grafikę. Drugi autor napisał kontynuację historii, bazując na wspomnianej wizualizacji. Kolejny fragment opowiadania ponownie został przekopiowany do Chatu. Trzeci współautor dokończył całość na tej samej zasadzie [przypis redaktorki].

Redakcja Kamila Mendrok
Zdjęcie Mateusz Worek
Edycja zdjęcia Wero Łęska

ENG

THE TELEPHONE GAME by Wero Łęska, Karolina Sokal, Jan Wydra, Karolina Maciasz, Chat GPT

Silly thoughts wander through my mind, nonsense, gobbledygook, mysterious shapes and swirls, twists, bulbs, and Play-Doh folks. At the top, a mountain top looks up, while below, mustachioed lizards make war. Pretty cool creatures – lumps of plasma, gugu berries hanging from a black bush. Broccoli growing on a horse’s rump. Or maybe a bird has sat on it? I like the colors and the muddy frock coats too. My eye is drawn to its pouring out belly and a ghost worrying nearby. Or maybe a condom… But why are these oddities so angry? Do the macaroni-like hooves not fit? Freaky shapes? Where does the resentment come from? Only the kitten, the dearest bun, sleeps peacefully in this strange world. A white runt, an innocent ball, since as you know, no litter-boxer has any worries at all. I hope the knight approaching the furball doesn’t have bad intentions…

On a tree made of living stones, resembling lithops succulents, there are creatures – a dinosaur-grasshopper hybrid, an octopus-like dragon, and a blue, fluffy elephant. Yellow eyes follow the observer as if wondering what sort of strange being is watching their woody existence. Their gaze is startled; the intruder has caught them for only a moment before they vanish among the „leaves”, succumbing to survival instincts. The tree’s vines, with an  almost scaly structure, extend from its massive trunk while its crown occasionally sprouts wing-like leaves. On the right side, crystal and feather creations dangle from branches. They look like suncatchers. Who hung them there? Are the hybrids creating art, or does someone else inhabit this planet? Someone similar to the observer perhaps? Around the tree, multicolored spores dance, seemingly ready to spread across the planet, providing shelter for other creatures that might reside in its crown. It’s a world of sandy canyons and solid hills, yet the tree grows strong, anchoring itself to the surface with sturdy roots. The Sun sets in the valley, the sky takes on a darker hue, and the observer sees it despite the greenish fog of unknown origin. For this night, the creatures’ shelter will also become his own.

In a land of eternal autumn, in a valley forgotten by all, grows the ancient Observer Tree. It is enormous and tall, resembling a beech or oak. Even so, it is easy to overlook, as the area is shrouded in thick fog. However, the tree itself is different – it sees everything with its orange, reality-transcending eye. It observes every local leaf dance, the flight of scavenging ravens, and the blooming season of the valley’s lone rose bush. Every detail of these sights is conveyed to its master, the Sapphire Elephant, who has made his nest in its crown. The Sapphire Elephant is the guardian of autumn. He is the one who colors the leaves of the land red and gold, starting with the Observer Tree. His children –creatures that are a cross between crabs and red monkeys – gather the leaves from their hollows and bring them as offerings to the Elephant to repaint. Once the masterpiece is complete, they reattach the leaves to their original places of bloom. And so, the rainy autumn envelops the entire land with its cool shawl, stretching to its very edge*.

*Explanation of „The telephone game” concept: the starting point for this idea was an illustration, which the first author used as inspiration for a description. The text was then submitted to ChatGPT, which generated an image based on it. The second author wrote a continuation of the story, using the visualization as their base. The next section of the story was again copied into ChatGPT. The third co-author completed the story in the same way [editor’s note].

Editor Kamila Mendrok
Photo Mateusz Worek
Photo editing Wero Łęska
Translation Wero Łęska, Martyna Krzywicka