Skrawki

Jakże szybko stało się, że za oknem już jasno.
Egzekutorze, mój kochany,
daj mi proszę do ręki tę cudowną
ekstazę.
Niech mnie prowadzi do mojego grobu!

Dwusetny to już raz, jak uciekłam Nyks,
widmowym mackom dnia następnego poddając się.
Alas, szkoda czasu! Wyśpię się po śmierci.

Czerwonożółtopomarańczowe słońce Apollina
zapadło się znowu w otchłaniach Gai.
Tajemniczości nocy oddam się ponownie,
egzotycznej i jakże chętnej, przyjemnie
rozkosznej.
Yggdrasil sam z trudem zrozumiałby ten obłęd.

P.S. Zapomniałam o trójce, no nie!

Redakcja Jakub Fornagiel
Zdjęcie Mateusz Worek
Edycja zdjęcia Wero Łęska

ENG

POSTSCRIPTUM by Karolina Maligłówka

Once more, the night dissolves in dawning light.
Noble executioner, my dearest,
extend to me that wondrous ecstasy. Let it lead me to my grave!

Two hundred times I’ve fled from Nyx,
wraithlike tendrils of the coming day ensnaring me.
Oh, Alas, what waste of time! I shall sleep when I am dead.

Flame-lit, Apollo’s red and golden sun
once again sinks into Gaia’s depths.
Unto the night’s embrace I yield,
ravishing and wild, a pleasure most divine. Yggdrasil itself would struggle to grasp such madness.

P.S. I forgot the three, didn’t I!

Editor Jakub Fornagiel
Photo Mateusz Worek
Photo editing Wero Łęska
Translation Wero Łęska