Skrawki

Siedzi w tramwaju trzech chłopaków. Mówią po rusku, włosku i niemiecku. Tak mi się przynajmniej zdaje. Słychać na przemian „Was hast du gesagt?”, „тебе пришлось купить бутылку вина.”,  „Si, è vero! Perche non l’abbiamo comprato?” i inne takie. Całą drogę tak rozmawiają. Patrzę, nie rozumiem, ale nasłuchuję – to takie szlachetne języki. Za to z tyłu tramwaj się bardzo trzęsie i jakiś gość mówi po śląsku. Nic ciekawego. On nie mówi w żadnym języku, ino coś tam zaciąga. A ja go przecież rozumiem, bo z tej mieszanki kilku języków w nie-język da się sens wyłapać. Śmieję się, że wieśniak jedzie, co ładnie po polsku mówić nie potrafi.

Mimo że jadę koło północy na obrzeża miasta, nieco się przebudziłem. Niemiec, Włoch i Rusek w tramwaju na Zaborze? Może studenci Politechniki albo ŚUM-u na jakieś nocne wojaże. Widać, że trochę pijani, w zabawowym nastroju, ale z wyglądu zupełnie jak Polacy. Przygląda się każdy oprócz tego chłopa z tyłu. Również pijany, ale elegancik w szarej koszuli i kamizelce. Pewno wraca z roboty, godo przez telefon i dopijo piwo, bo jak to godają „jest fajrant, to można wypić”. Jak znam życie, to będzie jeszcze długo jechać na Chebzie, ale ten Niemiec właśnie pyta: „Steigen wir jetzt aus oder vertäusche ich mich?”, a koledzy zgodnie „Si” i „Да” Tramwaj stop. Co jest grane? Wysiadają w takim polu? Tak, zeskakują na chodnik i słychać: „I co? Nie było kanara, niepotrzebny ten cyrk.”.

Dobrŏ, to jŏ sie terŏz posuchōm tego na samym zadku.

Redakcja Karolina Sudzińska
Grafika Ilja Trochanowski