Skrawki

A wy co? Codziennie rano wstajecie, myjecie zęby pastą z najdroższych ziół, żeby potem móc się do wszystkich uśmiechać? Stoicie przed szafą i sami nie wiedzieć czemu, wybieracie te jaskrawe kolory. Każdego dnia ubieracie się w inny humor, raz jesteście weseli, raz smutni, a inni muszą się do was dostosować. Jecie pyszne śniadanie, polane śmietanką albo dodajecie do niego serek mascarpone. Jecie to śniadanie, brudząc zęby, przed chwilą tak dokładnie wyszorowane. Czemu nie myjecie tych cholernych zębów częściej? Zdarte szkliwo, to biały ząb! Wychodzicie z domów afirmując w głowie: ahhh to będzie kolejny piękny dzień!. A potem wpadacie w korki, narzekacie, spóźniacie się pracy. Jesteście jak martwy indyk, dusicie się we własnym sosie. Nie rozumiecie czym jest tlen, nie wiecie jak się nim posługiwać. Z zimną krwią, wysysacie go, jak strzykawka krew. A potem dalej myjecie te swoje zęby, ubieracie się w jaskrawe kolory. Nie rozumiecie świata, w którym żyjecie, palicie lasy, zbieracie podatki, myśląc, że dzięki temu będzie wszystko uporządkowane i nikt się nie zbuntuje. A tak naprawdę żyjecie w błędnym kole, które za każdym razem was oszukuje, robi HA HA HA w balona! Dokładnie, jesteście jak marny balon napełniony helem, latacie z miejsca na miejsce, ale nie znacie celu. Mówicie jak fajnie jest zaczynać nowe projekty i nie odkładacie nic na później. Jeżeli ktoś musi być winny, to nigdy nie jesteście to wy. Wszyscy żyjecie w bańce, która pęka z przemęczenia. Ale dalej brakuje wam tlenu. Zwyczajnie zabieracie go sobie i innym. Niszczycie wszystko, co wpadnie wam w ręce. I ciągle myjecie te zęby, piękne, cholerne, białe zęby. Potraficie sprawić, że piękna i wdzięczna natura zamienia się w co… w nic. Wasze wszystkie poduszki i kołdry są przepełnione niczym, niczym konkretnym, wszystkim, co obojętne. A ta obojętność powoduje brak tlenu. Zapamiętajcie się takimi, jakimi jesteście. To całe pokolenie. Zapamiętajcie ten widok jak starą fotografię. To pokolenie szuka tlenu w zatrutym powietrzu. To pokolenie, na którego głowy gdzieś w zimnym kosmosie leci z niezwykłą prędkością ogromny meteoryt. To pokolenie, w którym każdy jest beztlenowcem w świecie wypełnionym tlenem po brzegi.

Redakcja Gosia Banek
Grafika Wero Łęska

ENG

MADMAN’S MONOLOGUE by Anna Borkowska

And what about you? Every morning, you wake up, brush your teeth with a toothpaste made from most expensive herbs – so that later on you can smile at everyone? You stand before the closet and not even knowing why you pick out those bright colors. Every day, you put on a different mood, one moment you’re jovial, the next you’re gloomy, while others have to keep adapting to you. You eat a delicious breakfast with cream poured on top or you add some mascarpone cheese. You eat this breakfast, staining your teeth, the ones you had oh-so-carefully brushed beforehand. Why don’t you brush these damn teeth more often? Worn out enamel, it’s a white tooth! You leave your homes with affirmations in your head: Ahhh! This shall be yet another beautiful day! And then you fall into traffic, you complain, you’re late to work. You’re like a dead turkey, simmering in your own sauce. You don’t understand what oxygen is, you don’t know how to make use of it. Coldblooded, you suck it in like a syringe sucks in blood. And then you keep on brushing your teeth, wearing those bright colors. You don’t understand the world you live in, you burn forests, collect taxes, thinking that thanks to this everything will be in order, that nobody will ever revolt. But in reality you live in a vicious cycle, one that is lying to you each time, giving you a bunch of HA HA baloney! Precisely, you’re like a measly baloon filled with helium, drifting from one place to the next not knowing any purpose. You say how nice it is to start new projects and never postpone anything for later. If anyone’s guilty it’s never you. You all live in a bubble bursting from exhaustion. Yet you still lack oxygen. Casually collecting it from yourself and others. You ruin everything, you can get your hands on. And you keep brushing your teeth, your beautiful, damn, white teeth. You can make it so that beautiful, graceful nature turns into what… into nothing. All your pillows and quilts are filled with nothing, nothing specific, everything indifferent. And this indifference is what leads to the shortage of oxygen. Remember yourselves as you are. This entire generation. Remember this view like it’s an old photograph. This generation is searching for oxygen within poluted air. This generation, upon which heads shall descend, with incredible speed, an enormous meteorite, somewhere in the cold space. This generation, in which everyone is an anaerobe, in a world filled to the brim with oxygen.

Editing Gosia Banek
Artwork Wero Łęska
Translation Martyna Krzywicka